ชบา

ชบา

ข้อมูลพฤกษศาสตร์

ชื่อวิทยาศาสตร์ Dimacarpus longan Lour

ชื่อวงศ์ SAPINDACEAE

ชื่อพื้นเมืองอื่นๆ  ลำไย

ถิ่นกำเนิด  เขตร้อน และกึ่งร้อนของเอเชีย

การกระจายพันธุ์

 ในประเทศไทย ภาคเหนือภาคอิสานของประเทศไทย

ในประเทศอื่นๆ พื้นที่ราบต่ำของศรีลังกา ประเทศอินเดีย , ตอนใต้เบงกอล ประเทศพม่า

นิเวศวิทยา  ดินชุ่ม ระบายน้ำได้ดี  กลางแจ้ง

เวลาออกดอก เมษายน – พฤษภาคม

เวลาติดผล มิถุนายน-กรกฎาคม

การใช้ประโยชน์  เปลือกของต้น ใช้นำมาต้มบ้านได้ มาเป็นยาหม้อแก้ท้องร่วง เนื้อไม้ สามารถนำมาใช้เป็นเครื่องประดับ     เนื้อลำไย สามารถบริโภคได้ ถ้านำไปตากแห้ง สามารถนำมาเป็นยาบำรุงกำลัง ให้หลับสบาย และเจริญอาหาร

ลักษณะวิสัย   ไม้ต้น

เรือนยอด ทรงพุ่ม  ทรงกลม

ถิ่นอาศัย  พืชบก

ลำต้น  ลำต้นเหนือดิน  ตั้งตรงเองได้

เปลือกลำต้น  ขรุขระ  สีน้ำตาล

ยาง  ไม่มี

ชนิดของใบ  ใบประกอบ แบบขนนกชั้นเดียว    สีเขียวเข้ม ขนาดใบ กว้าง 5 ซ.ม.  ยาว 20 ซ.ม.

ลักษณะพิเศษของใบ  ด้านบนเป็นมัน ด้านล่างหยาบ

การเรียงตัวของใบบนกิ่ง  ตรงข้าม

รูปร่างแผ่นใบ : รูปขอบขนาน

ปลายใบ : มน

โคนใบ : รูปลิ่ม

ขอบใบ : เรียบ

ดอก : ดอกช่อกระจะ

ตำแหน่งออกของดอก : ปลายยอด

กลีบเลี้ยง :กลีบดอกแยกกัน  มี 5 กลีบ  สี  ขาว

กลีบดอก : กลีบดอกแยกกัน  รูปกากบาท

เกสรเพศผู้ : จำนวน 7 อัน  สีเหลือง

เกสรเพศเมีย : จำนวน 1 อัน  สีม่วงอมแดง

รังไข่ : รังไข่กึ่งใต้วงกลีบ

กลิ่น : ไม่มี

ผล : ผลสดเมล็ดเดียวแข็ง

สีของผล : ผลอ่อน สีเขียว  ผลแก สีน้ำตาล

รูปร่างผล : กลม

เมล็ด : จำนวน 1 เมล็ด

สีของเมล็ด : สีน้ำตาลแก่

รูปร่างเมล็ด : กลม